Nieuws over de Werkplaats voor de Wereld
Goede Doelen Winkeltje in Culemborg
In de koude wintermaanden een hartverwarmend Goede Doelen Winkeltje in Culemborg.
Sinds een aantal jaren heeft Culemborg er in de wintermaanden een Goede Doelen Winkeltje bij.
In het pand aan de Tollenstraat 26 in Culemborg worden in de aanloop naar Sinterklaas, Kerst en Oud en Nieuw ook dit jaar weer velerlei producten te koop aangeboden die Henk van Kesteren eigenhandig in de Werkplaats voor de Wereld heeft gemaakt.
Een greep uit het assortiment: houten speelgoed, lijstwerken met historische platen van Culemborg, siervoorwerpen, veilingkistjes, prachtige Kerstgroepen, Adventskandelaars, verlichte Kerstbomen.
Het winkeltje wordt gerund door Marianne en Desiree die er samen met vele vrijwilligers ook antiek en curiosa aan de man brengen. En hoe leuk is het om tussen antiek en curiosa te snuffelen?
Dus bent u op zoek naar een mooi en duurzaam geschenk waarmee u bovendien een goed doel ondersteunt? Breng dan eens een bezoekje aan het Goede Doelen Winkeltje in de Tollenstraat 26.
De opbrengst van de verkoop van de producten uit de Werkplaats en van het antiek en curiosa gaat volledig naar het nieuw op te starten schoolfondsen project in Makoka, Tanzania. Omdat alle artikelen worden vervaardigd van restmateriaal en afvalhout draagt u door uw aankoop ook bij aan een beter milieu.
Openingstijden: Donderdag en vrijdag van 13.00- 17.00 uur en zaterdag van 10.00 – 17.00 uur
Carlos vertelt verder: “Twee jaar geleden ging het heel goed met de school. We hadden ruim vijfhonderd leerlingen. Dit gaf ons ruimte om de school nog meer te ontwikkelen.”
Voorbeeld
“Doordat wij onze leerlingen een creatieve, veilige omgeving bieden om hun kwaliteiten te ontdekken worden ze ook al een beetje timmerman, ict’er, onderzoeker, fotograaf, muzikant of grafisch vormgever”, zegt hij enthousiast. “Ze leren hun kennis toepassen en hun vaardigheden ontwikkelen. En mogen daarbij vanzelfsprekend fouten maken. Vallen en opstaan hoort bij persoonlijke ontwikkeling. Het leidt tot zoveel moois: meubels maken, koken en dan menu’s voor een restaurant samenstellen, vormgeven en printen. Een tijdschrift ontwikkelen en produceren, opwekken van windenergie, muzieklessen met optredens, een groep die zeep leert maken en verkopen. We nodigen vaak gastdocenten uit, mensen uit het vakgebied die inspirerend over hun vak vertellen. En we maken natuurlijk gebruik van onze eigen leraren, leerlingen en het materiaal van onze vakopleiding.”
Het is net klaar! De frisse verfgeur hangt nog overal. De afgelopen maanden is keihard gewerkt aan het schilderen van de afgebladderde muren, betegelen van de kapotte vloeren, repareren van het lekkende dak, vernieuwen van het versleten sanitair en aan het installeren van vele rolstoelingangen.
Priester Furaha Ntasamaye heeft na zijn studie Filosofie en Theologie in 2010 de leiding van de school overgenomen van oprichter Pater Derksen: “Dit werk past helemaal bij mijn levensmotto: geboren om te dienen, om de wereld beter maken. We bereiken op dit moment in het zuiden van Tanzania bijna vierhonderd kinderen en jongeren met een beperking”, zegt hij tevreden.
Pater Gerard Derksen “Pater Gerard Derksen is een bijzondere man. Hij is als een vader voor mij. Vanwege zijn leeftijd is hij terug naar Nederland, maar we zullen hem nooit vergeten. Overal in onze school hangt zijn portret. Hij heeft als missionaris bij de Witte Paters naast zijn pastoraal werk veel aandacht gegeven aan onderwijs en gezondheidszorg. Hier in Mbeya is hij degene die het idee en de visie had om mensen met een beperking op te leiden. Dit heeft hij met behulp van stichting Werkplaats voor de Wereld en anderen geweldig uitgevoerd”, vertelt priester Furaha. “Pater Derksen startte dit opvang- en opleidingscentrum voor gehandicapte jongeren al in 1987. En nu, ruim dertig jaar later, zijn we helaas nog steeds uniek in Tanzania. Ik vind het een eer dat ik dit deel van zijn werk mag overnemen en het verder kan ontwikkelen”, zegt Furaha trots.
James
De school is zoveel meer dan klaslokalen waar onder andere naai- en timmerlessen gegeven worden. Er zijn slaapzalen, toiletten, wasruimtes, er is een keuken, een personeelskamer en een directeurskamer. En als we even verder lopen komen we bij de kippen, konijnen, koeien en varkens. “We houden deze dieren en verbouwen verschillende gewassen, zoals bonen en mais, om zoveel mogelijk zelfvoorzienend te kunnen zijn”, legt priester Furaha uit. “En zo leiden we ook onze studenten op in landbouw en in het verzorgen van de dieren. Het lukt ons voor 50% om onszelf te onderhouden. De andere helft proberen we overal vandaan te krijgen. Het grootste deel van mijn werk bestaat dan ook uit fondswerven. Om het hier draaiende te houden, maar ook omdat ik meer wil voor mijn gehandicapte medemens.”
Priester Furaha: “Toen ik hier kwam zag ik al snel dat het belangrijk is zo vroeg mogelijk met therapie en begeleiding te beginnen. Dat de effecten dan zoveel groter zijn. Ik ben me daarom, naast de jongeren, gaan richten op kinderen van 0 tot 14 jaar. In de omgeving van onze school bestaan nu vier therapiecentra voor kinderen met een beperking. De kerken hebben hiervoor ruimtes ter beschikking gesteld. En ik heb Italiaanse partners gevonden die nu een van de centra onder hun hoede nemen. We werken met professionele hulpverleners en gespecialiseerde therapeuten. Een vakkundige Finse therapeut heeft onze medewerkers heel gericht getraind, want in Tanzania konden we die kennis niet vinden.”
“Dankzij een gift vanuit Amerika gaat één van mijn grote wensen binnenkort in vervulling: een revalidatiehuis”, vertelt de priester passievol. “En als ik nog verder droom dan hebben we op ons stuk grond over enige tijd ook huizen waar de ouders tijdelijk kunnen verblijven voor als de kinderen langer in ons revalidatiecentrum moeten doorbrengen.” “De ouders en hun gehandicapte kinderen wonen vaak ver. Te ver om hier iedere dag te kunnen komen voor de noodzakelijke behandeling. Ik vecht voor deze kans om meer kinderen een toekomst te geven.” Het blijkt uit alles dat Priester Furaha zijn ziel en zaligheid in zijn werk legt.
“Een paar weken geleden werden we door de politie gebeld dat er een zwakbegaafde jonge vrouw op straat zwierf en niet voor zichzelf kon zorgen. We hebben haar opgevangen, maar weten helemaal niets van haar. Ze praat niet, we weten zelfs haar naam niet. We hebben samen een naam voor haar gekozen en noemen haar Upendo, een woord uit het Swahili dat liefde betekent. We zullen zien wat we voor haar kunnen doen en wat de toekomst haar en al ‘onze’ kinderen brengt. Ik doe er alles voor om hen de kans te geven op een zelfstandig bestaan. Ik blijf ook op de deur van de overheid kloppen. Maar tot nu toe lukt het ons alleen met hulp van anderen, zoals een lokale kerk, goede vrienden van de Lutheriaanse kerk in Zweden, een aantal Amerikaanse fondsen en de onophoudelijke steun van Stichting Werkplaats voor de Wereld.
